Negatieve omwegen leiden tot vertraging. In de training progressiegericht leidinggeven oefenden we met progressiegerichte stuurgesprekken. Dat zijn gesprekken waarin de medewerker aan een bepaalde progressieverwachting moet voldoen. De leidinggevende wil via het gesprek bereiken dat de persoon gaat doen wat de bedoeling is.

De ontkenning zit in de erkenning. Harm is de leidinggevende van Jan. Jan volgt de veiligheidsprocedures op het werk niet goed, waardoor Harmen risico op het ontsnappen van asbest ziet. Jan sluit de zakken met afval niet, dus die staan open in de bus. Harm gaat erover in gesprek met Jan. Jan werpt tegen: ‘Maar de clips zijn altijd op, ik kan die zakken dus niet dichtdoen. Het is heel vervelend en lastig dat er nooit genoeg clips in de bus klaar liggen.’

Waarom is dit relevant? Bij progressiegericht sturen en lesgeven is het belangrijk om een rationale te geven voor je progressieverwachting. Hoe kun je de rationale zo formuleren dat studenten er helemaal achter gaan staan om te doen wat er van ze gevraagd wordt? Johansen et al (2023) onderzochten hoe de ervaren relevantie van studiestof samenhangt met de motivatie, emoties, vitaliteit van studenten.

Ontkenning in een stuurgesprek. Een leidinggevende wilde even met me sparren. Hij had geprobeerd om een sturend gesprek te voeren met een van zijn medewerkers. Deze medewerker kwam vaak onvoorbereid naar overleggen met teamleiders, waardoor de overleggen erg inefficient verliepen. Het was de taak van de medewerker om de overleggen voor te bereiden en de teamleiders te adviseren. De leidinggevende had meerdere klachten over de medewerker gekregen van de teamleiders. Maar als de leidinggevende daarover in gesprek wilde gaan, kwam hij niet eens aan de stuurvraag toe, omdat de medewerker direct ontkende dat er een probleem was.

Ergernis als progressiebron. In een van onze trainingssessies deze week vertelde een leidinggevende dat ze zich soms ergert aan een medewerker en dat ze dat niet goed vindt van zichzelf. We reflecteerden op het benutten van ergernis als progressiebron.

Wanneer ga je dan straffen? Tijdens een training progressiegericht leidinggeven vroeg een leidinggevende dit aan ons. We behandelden tijdens die sessie het onderwerp van (herhaald) ongewenst gedrag.

Het onverplichte tussen verplichtingen neemt een uitzonderingspositie in. De opdracht waar geen cijfer voor wordt gegeven tussen alle opdrachten waarvoor wel cijfers worden gegeven. De training die niet verplicht is tussen alle trainingen die wel verplicht zijn gesteld. Twee voorbeelden waarbij het onverplichte tussen alle verplichtingen de uitzondering is.

Is het verstandig om de intrinsieke motivatie van mijn medewerkers te remmen, vroeg een leidinggevende in een training progressiegericht leidinggeven me deze week. Er waren medewerkers in zijn team die in zijn perceptie bepaalde werkzaamheden zo interessant en leuk vonden dat ze er veel te veel tijd in stopten (wat teveel geld kostte). In deze post een paar gedachten over deze vraag.

Hoe krijg je iemand positief? Die vraag kwam op in een groepje deelnemers aan de training progressiegericht werken gisteren. Ze hadden de ervaring dat het heel moeilijk was om gesprekspartners die zich negatief uiten en klagen positief te krijgen. Hier zijn wat reflecties rondom de vraag: hoe krijg je iemand positief?

Vermoedelijk is het in diverse contexten belangrijk om progressie te gaan boeken in het hanteren van agressie. Agressie kan onze samenleving tot stilstand doen komen, kan scholen onveilig maken en kan een treinreis tot een gevaarlijke activiteit reduceren. Veelvoorkomende manieren van reageren op agressie en geweld zijn het proberen te blijven praten met de agressor, het tolereren van de agressie en het autoritair en controlling onderdrukken van de agressor.