Zo wordt de progressiegerichte aanpak gebruikt!

Hoe gebruik je de progressiegerichte aanpak? Die vraag stelden wij aan deelnemers aan onze trainingen van de afgelopen drie jaar. Hier is een selectie van interessante reacties:
Hallo Gwenda en Coert, hierbij mijn reactie: Voor veel leraren in het voortgezet onderwijs, dus ook voor mij, is het vaak lastig om leerlingen te motiveren hun huiswerk op tijd af te hebben. Je zou ook nog willen dat leerlingen hun werk met aandacht en plezier maken, zodat het leerrendement optimaal is. Door bezig te zijn met de progressiegerichte aanpak werd me steeds beter duidelijk dat veel leerlingen geneigd zijn de kortste weg naar succes te zoeken wanneer er sprake is van “controlled motivation” (je doet het omdat ik het heb opgegeven, je doet precies dit, je doet het op deze manier, als het niet in orde is krijg je straf). Click here to read more »

Hoe gebruik jij de progressiegerichte aanpak?

VtdbDlsIn de laatste NOAM-nieuwsbrief van dit jaar nemen we een selectie op van reacties van (oud-)deelnemers aan onze trainingen, naar aanleiding van de vraag:”hoe gebruik jij de progressiegerichte aanpak?”
Heb jij, als lezer van de NOAM-nieuwsbrief ook zin om ons te laten weten hoe jij de progressiegerichte aanpak benut? Mail ons dan: noam@kpnmail.nl In de volgende nieuwsbrief nemen we een selectie van alle reacties op.  

Rust roest niet

61S5RYZMIdL._SX329_BO1,204,203,200_Diep weggestopt in het achterste deel van ons brein is een functionele subdivisie: de inferior/posteromedial cortices. Het netwerk dat in dat deel van ons brein te zien is, lijkt actief te zijn wanneer we emoties ervaren die te maken hebben met onszelf. Abstracte emoties zoals bewondering en compassie. We noemen deze breinactiviteit de Default Mode.
De activiteit in dit deel van ons brein is onderdrukt wanneer we onze aandacht richten op de buitenwereld of op het bereiken van doelen, het uitvoeren van taken. Dus we kunnen niet tegelijkertijd gefocust zijn op de doelen, taken en de buitenwereld én dagdromen en reflecteren over onszelf. Click here to read more »

Het proces van loslaten van radicale overtuigingen

radicalMaajid Nawaz beschrijft in zijn boek Radical zijn leven, startend bij racistische en gewelddadige ervaringen in zijn jeugd. In de loop van zijn tienerjaren ging hij een steeds radicalere manier van denken en handelen omarmen, ingegeven door een perceptie van maatschappelijke onrechtvaardigheid die hem werd aangereikt door een voorbeeldfiguur (zijn oom). Zijn denken en handelen werden almaar radicaler en dit deed hem uiteindelijk belanden in een gevangenis in Egypte, omdat hij werd verdacht van het rekruteren van anderen voor zijn radicale en illegale organisatie. Toen hij na ruim vier jaar, mede door toedoen van Amnesty International, uiteindelijk weer naar Londen kwam, had hij heel veel tijd gehad om na te denken. Dat resulteerde erin dat hij een organisatie is gestart die probeert om radicalisering van binnenuit in de betreffende groeperingen te voorkomen en om te buigen naar betere manieren om deel te nemen aan de maatschappij.
Click here to read more »

Drie manieren om taakrelevante emoties te stimuleren

mary helenEmoties tijdens het leren zijn het meest effectief wanneer ze de ontwikkeling van taakrelevante kennis faciliteren. In plaats van te proberen om voorbij je emoties te komen en je alleen maar te richten op het cognitief leren van de nieuwe taak, is het veel effectiever om taakrelevante emoties te incorporeren in je leerproces. Als je tijdens het leren bezig bent met niet-taakrelevante emoties, dan staan je emoties inderdaad je leren in de weg (je maakt je bijvoorbeeld druk om hoe de docent je beoordeelt en dat leidt je af van het leren van de nieuwe taak). Taakrelevante emoties zijn emoties die optreden omdat je op de goede of de verkeerde weg bent met het leren van de taak. Die emoties helpen het leerproces omdat ze nuttige en relevante intuïties worden.
Mary Helen Immordino-Yang beschrijft drie strategieën om taakrelevante emoties te stimuleren tijdens het leren. Click here to read more »

Waarom spelen emoties een belangrijke rol bij leren?

61S5RYZMIdL._SX329_BO1,204,203,200_Mary Helen Immordino-Yang schrijft in haar boek Emotions, learning, and the brain over wat het onderwijs kan leren van de affectieve neurowetenschappen. Ze legt uit dat het menselijk brein is een dynamisch, plastisch, ervaringsafhankelijk, sociaal en affectief orgaan is. Ze licht toe waarom de eeuwenlange debatten over nature versus nurture niet productief zijn en een weerslag zijn van een te simplistische dichotome benadering. In plaats van nature versus nurture is er een complexe en dynamische interafhankelijkheid gaande tussen biologie en cultuur in de ontwikkeling van het brein. Net zoals bepaalde aspecten van onze biologie, waaronder onze genen en ons brein, onze emotionele, sociale en cognitieve neigingen vormen, zo vormen onze sociale, emotionele en cognitieve omstandigheden onze biologie, waaronder onze genen en ons brein. Ons leren is een sociaal en emotioneel proces en wordt gevormd door onze omstandigheden.
In een van haar hoofdstukken gaat ze in op de rol van emoties bij leren. Emoties zijn geen ballast die ons afleiden van wat we te leren hebben. In plaats daarvan spelen een emoties een belangrijke rol bij het leren van nieuwe taken en activiteiten. Er zijn vijf redenen waarom emoties een belangrijke rol spelen bij leren. Click here to read more »

Praktische wetenschap

VtdbDlsProgressiegericht werken is op wetenschap gefundeerd
en dan met name op wat de (sociale) psychologie ons leert
maar ook de neurowetenschap heeft in de aanpak een plek
aan inspiratiebronnen geen gebrek! 
zo blijkt uit de zelfdeterminatietheorie van Deci en Ryan
dat het bereiken van autonome motivatie echt kan
door autonomieondersteunend te doen en te praten
kun je kwalitatief slechte resultaten achter je laten 
en Carol Dweck’s theorie over de groeimindset
heeft de bakens voor leren, presteren en floreren verzet
want verbetering zien als reëel perspectief
stemt je optimistisch en maakt je leren effectief 
ook het progressieprincipe is een inspiratiebron
‘t was Teresa Amabile die het onderzoek naar innerlijke werkbeleving begon
waarvan we kunnen leren dat een echt goede werkdag
er eentje is waarop je kleine betekenisvolle progressie zag
de progressiegerichte aanpak zit boordevol gesprekstechnieken
omdat je met je woorden vooruit kunt komen of juist dingen kunt verzieken
en al die wetenschappelijke inzichten zijn praktisch vertaald
in interventies waarmee je positief je doelen behaalt 
Nog een gedicht over progressiegericht werken

Complimenteren

interessePositieve effecten van complimenteren
Als mensen elkaar een compliment geven kan dat relatieversterkend werken, omdat de ene persoon erkenning geeft aan de andere persoon. Die positieve interactie wekt positieve emoties op, men vindt elkaar aardiger en gaat meer open staan voor elkaar. Ook kan een compliment informatie geven over wat belangrijk wordt gevonden, waardoor de aandacht daarnaar toe gaat. Tenslotte kan een compliment informatie geven over iets waarvan de persoon zich niet zo bewust was, waardoor hij dat effectieve gedrag bewuster ter beschikking krijgt.
Click here to read more »

Alternatieven voor talentvraag

ikzelfIn onze training groeimindset vroeg een loopbaanbegeleider naar alternatieve vragen voor het vragen naar iemands sterktes en talenten. Vragen naar welke talenten of welke sterktes iemand heeft stimuleren immers al snel een statische mindset bij de persoon. De persoon gaat antwoord geven in termen van ‘ik ben iemand die….’ (zie ook hier).
Click here to read more »

De hypothetische gedragsvraag

Een toekomst die je in levendige positieve gedragsbeschrijvingen hebt beschreven voelt als een bereikbare toekomst. Maar vaak behelst je gewenste toekomst dat iemand anders zich anders gaat gedragen. Je hebt last van iemand, iemand zit je dwars, iemand doet iets niet wat je wel graag zou willen of iemand doet is wel wat je niet graag wilt. Gewenste toekomsten die beschreven zijn in termen van waar andere mensen mee stoppen of wat andere mensen gaan doen, voelen niet erg bereikbaar. Je bent immers afhankelijk van iemand anders.
Als de gewenste toekomst van de cliënt is dat iemand anders verandert, dan heeft de progressiegerichte coachingsaanpak een interventie ter beschikking om de cliënt te helpen de gewenste toekomst in termen van zijn eigen positieve gedrag te gaan beschrijven: de hypothetische gedragsvraag.
De kenmerken van de hypothetische gedragsvraag zijn:

  • Niet confronterend (ja, dat kun je wel willen, maar iemand anders kun je niet veranderen he)
  • Aansluitend bij het perspectief van de cliënt (die wil dat iemand anders verandert)
  • Onderzoekend (hoe ziet de gewenste toekomst eruit en wat levert die op)
  • Het positieve hypothetische gedrag van de cliënt verkennen in de gewenste toekomst

 
Eerst vraagt de coach door over wat de cliënt graag wil dat de andere persoon anders gaat doen, net zo lang tot de cliënt in termen van het positieve gedrag van de ander antwoord geeft. Daarna brengt de coach die gewenste situatie binnen de invloedssfeer van de cliënt met de vraag: ‘Stel dat de ander dat zou doen, wat zou dat dan mogelijk maken voor jou? Wat zou jij dan anders kunnen doen?’ Hierbij verwijst het woordje ‘dan’ naar de situatie waarin de ander is veranderd. In de situatie dat de ander is veranderd, kan de cliënt ook anders reageren en andere dingen doen dan nu. Hoe ziet dat andere gedrag er uit? 
Dit is een heel andere vraag dan: ‘Wat kun jij eraan doen dat de ander gaat veranderen?’ Een begrijpelijk antwoord op die vraag is: ‘Geen idee, daarvoor kwam ik juist bij jou in coaching.’ De vraag naar wat de cliënt kan gaan doen om de ander te veranderen, zal snel tot ergernis of machteloosheid leiden. De cliënt zal begrijpelijkerwijze naar de coach kijken voor een advies. En dat is jammer, want adviezen in dit stadium vallen vaak niet in vruchtbare aarde. De cliënt zal denken of zeggen: ‘Dat heb ik al geprobeerd… Dat werkt niet… Heb je nog een ander idee?’, en bij het volgende niet-bruikbare advies denken: ‘Zie je wel, het is onoplosbaar, dat probleem van mij…’ 
De vraag naar wat de cliënt kan doen om zijn gewenste toekomst te bereiken, stelt de progressiegerichte coach pas wanneer de cliënt zijn eigen positieve gedrag in de toekomst, het heden en het verleden heeft kunnen visualiseren.