Psychologische veiligheid wordt door Edmondson beschreven als een klimaat waarin mensen zich comfortabel voelen om zichzelf te uiten en zichzelf te zijn. In haar boek The fearless organization gaat zij in op de kracht van psychologische veiligheid, psychologische veiligheid op het werk en het creëren van een psychologisch veilige organisatie.

De nuttigheidsvraag is voor het eerst door ons (Coert Visser en Gwenda Schlundt Bodien) beschreven in 2005. Een progressiegerichte interactie is doelgericht. Daarom wordt het nut van de interactie in het oog gehouden en wordt er bijgestuurd als dat nodig is. Dat sturen op nut kan aan het begin van het gesprek plaatsvinden, maar ook halverwege en bij de afronding.

Verbetering van 5 fouten. Vorige week schreef ik deze post, waarin een trainer die progressiegericht wil communiceren vijf fouten maakt. Deze week de uitwerking van wat die fouten waren en hoe de trainer zijn interventies progressiegerichter had kunnen maken. De fout is vetgedrukt en per fout wordt een toelichting en een verbeterde progressiegerichte formulering gegeven.

Van verontwaardiging naar verwachting, zo zou het proces van het voorbereiden van een stuurgesprek kunnen beschrijven. De afgelopen week gaf ik een training aan leidinggevenden en we oefenden via deliberate practice hun eigen lastige cases. Ze bereidden samen een stuurgesprek voor en na 20 minuten kwam ik bij de groep en speelde ik hun medewerker. In die voorbereiding waren de leidinggevenden vooral verontwaardigd over het gedrag en de houding van de medewerker. Iets wat ik vaak tegenkom.

Een stuurgesprek is aan de orde wanneer een medewerker aan een bepaalde progressieverwachting moet voldoen. Kan de medewerker dan zelf ook tevreden uit een dergelijk stuurgesprek komen? Er is wellicht een negatieve aanleiding voor het gesprek dat de leidinggevende met hem voert. Er wordt iets van de medewerker verwacht dat hij wellicht niet zo interessant en prettig vindt om te doen.

Slaapverwekkend overleg, waarin de deelnemers de energie voelen wegsijpelen en reikhalzend uitzien naar het einde ervan. Overleg is niet alleen regelmatig slaapverwekkend, maar ook vaak irritant en frustrerend. Illustratief hiervoor was het verhaal dat een team me vorige week vertelde.

Het circumplex motiverend lesgeven is een zeer bruikbaar model om te reflecteren op je eigen stijl van lesgeven. Aelterman et al (2018) publiceerden dit onderzoeksartikel waarin ze de circumplex benadering van motiverend en demotiverend lesgeven uiteenzetten. In deze checklist vatte ik al eens eerder de dimensies in het circumplex samen.

Sterk opgezet SDT-onderzoek naar motivatie in 7 talen en 9 landen geeft concrete handvatten voor internationale organisaties die te maken hebben met verschillende culturen.

Enkele gedachten over verplichte trainingen. Een deelnemer aan de opleiding progressiegericht werken vertelde me na afloop van de zesde dag het volgende: ‘Het maakt echt verschil of je een training volgt vanuit eigen behoefte of omdat je gestuurd wordt! Veel dank’. Deze deelnemer had een jaar geleden een in-company studiedag progressiegericht werken bijgewoond waartoe ze zich verplicht had gevoeld. Maar omdat de materie haar toch boeide had ze zich een paar maanden na de studiedag ingeschreven voor de opleiding progressiegericht werken . Dat had haar veel opgeleverd, vandaar haar opmerking.

Niet alles wat we doen en zeggen in ons dagelijks leven hoeft een wetenschappelijke basis te hebben. Dat lijkt me niet nodig en ik denk ook niet dat dat kan. Ook denk ik dat we er niet aan ontkomen om dingen te doen en te zeggen waarvan wetenschappelijk is aangetoond dat ze niet effectief zijn, simpelweg omdat we zelf de kennis ontberen.
Hoewel perfectie niet nodig is en niet bestaat, lees en hoor ik regelmatig de volgende redenering die me niet aanspreekt:

‘Hoewel er geen wetenschappelijk bewijs is voor xxx is het toch goed om xxx te gebruiken omdat yyy belangrijk is om te bereiken’.Klik hier om meer te lezen