oppervlakkigIn deze post stond een overzicht van wat excellente docenten doen, zodat de positieve impact op het leren van studenten groot is. Hier is een verdere toelichting op het eerste punt: docenten die met elkaar samenwerken. In deze post staat een toelichting op wat Hattie bedoelt met progressie van de student. Hier een toelichting op Hattie’s boodschap over fouten en vergissingen. En in deze post een toelichting op het maximaliseren van feedback voor docenten zelf. In deze post een toelichting op de balans tussen oppervlakteleren en diepgaand leren.

Er zijn drie outcome niveaus van leren te onderscheiden: de oppervlaktekennis die studenten nodig hebben om de concepten te begrijpen, het diepere begrip van hoe de concepten met elkaar samenhangen en het conceptuele denken waarbij oppervlaktekennis en diepgaande kennis geïntegreerd zijn en de basis vormen voor nieuwe oppervlakte en diepgaande kennisverwerving. Deze drie niveaus lopen regelmatig in elkaar over.

Docenten zouden niet zozeer nadruk moeten leggen op oppervlaktekennis of op diepgaand begrip, maar op een balans daartussen. De student heeft zowel feitenkennis nodig als diepgaand begrip van de concepten, wil hij uiteindelijk op het conceptuele denkniveau terecht kunnen komen. Om ergens over te kunnen nadenken, moet je iets hebben om over na te denken. Interpretatie van feiten komt na de feitenverzameling. Beginnelingen op een bepaald gebied hebben eerst feitenkennis nodig, experts hebben meer interesse in interpretatie van de feiten.

Studenten zijn goed in het oppikken wat de docent belangrijk vindt, dus als docenten een focus leggen op het leren van rijtjes en op feitenreproductie, dan zullen studenten niet verder komen dan oppervlaktekennis. Docenten doen er daarom goed aan om voordat ze aan de les beginnen een idee te hebben over hoe de balans tussen oppervlaktekennis en diepgaand begrip voor die les eruit ziet. Dit zouden ze dan ook moeten uitleggen aan de studenten.