Strenge docenten creëren onwillige leerlingen. Ze bereiken daarmee precies het tegenovergestelde van wat ze pogen te bereiken. In een nieuw onderzoeksartikel van Paulmann en Weinstein (2023) beschrijven zij het effect van de intonatie waarmee de docent iets zegt tegen leerlingen.

Je algemene causaliteitsoriëntatie verwijst naar hoe je zelf over het algemeen kijkt en functioneert: autonoom, gecontroleerd of onpersoonlijk. Mensen verschillen in hun algemene causaliteitsoriëntatie en het kan nuttig zijn om je te realiseren dat die verschillende oriëntaties bestaan. De zelfdeterminatietheorie beschrijft deze algemene causaliteitsoriëntaties.

Deep canvassing is een manier om iemand met open vizier van mening te laten veranderen. Ik kwam deze aanpak tegen in het boek How minds change. De effectiviteit van de aanpak werd i twijfel getrokken nadat een paper moest worden ingetrokken vanwege vermoeden van fraude. Degenen die de fraude aan de kaak stelden onderzochten echter zelf ook de effectiviteit van deep canvassing en in 2018 werden door Kalla et al veelbelovende resultaten gevonden van deep canvassing.

Hoe krijg je iemand positief? Die vraag kwam op in een groepje deelnemers aan de training progressiegericht werken gisteren. Ze hadden de ervaring dat het heel moeilijk was om gesprekspartners die zich negatief uiten en klagen positief te krijgen. Hier zijn wat reflecties rondom de vraag: hoe krijg je iemand positief?

Je kunt een ander niet veranderen. Vandaag hoorde ik die stelling weer, en ik heb die in de loop der jaren al heel vaak gehoord. Ik denk er anders over. Ik denk dat je iemand anders niet niet veranderen kan. Daarnaast denk ik dat de overtuiging dat je een ander niet kan veranderen risico’s met zich meebrengt.

Hoe kun je de les interessant maken voor de leerlingen? In het pas verschenen boek Supporting student’s motivation van Reeve et al geeft hij een aantal, op onderzoek gebaseerde, tips. Autonomie en interesse zijn nauw met elkaar verbonden. Wanneer leerlingen zich autonoom voelen zijn ze ook meer geïnteresseerd in wat ze doen, en dat effect treedt op ongeacht de initiële interesse die de leerling had voor het onderwerp van de les. Dus wil je dat leerlingen geïnteresseerder kunnen worden in de les, ondersteun ze dan in hun autonomiebehoefte. Wanneer de psychologische basisbehoeften van leerlingen worden vervuld wordt interesse in de activiteit mogelijk. Hoe kun je dit concreet doen?

Ik hoor je zeggen dat…. Die zin wordt door veel mensen gebruikt en de intentie daarbij is vaak goed. Men probeert aan te sluiten bij wat de ander vindt en denkt en voelt. Toch kleven er nadelen aan deze zin.

Als je iets van iemand verwacht kun je de neiging krijgen om je boodschap te gaan verkopen in een poging om de ander te overtuigen. Maar dat is een risicovolle strategie. In progressiegerichte gesprekken verkoop je niets. Je komt van verkopen naar informeren.

Sociale projectie is de menselijke neiging om hun eigen gedachten, voorkeuren en gedragingen te projecteren op anderen. Wanneer mensen met elkaar in gesprek zijn speelt sociale projectie vaak ongemerkt een rol. Mensen overschatten de overeenkomst tussen henzelf en anderen, die in vergelijkbare situaties zitten of vergelijkbare beslissingen moeten nemen als zijzelf. In bepaalde progressiegerichte gesprekken (zoals in ‘helpgesprekken‘) proberen we onze eigen gedachten, voorkeuren en gedragingen bewust buiten de interactie houden. Een van de redenen waarom dat in het begin onnatuurlijk voelt is vanwege sociale projectiemechanismen.

Progressiegerichte huiswerksuggesties kun je ontwerpen door gebruik te maken van zes ontwerpcriteria: keuzemogelijkheden, interessant, relevant, overlappend, gevarieerd en uitdagend. In dit artikeltje licht ik die zes kenmerken toe.