Onverschillig leiderschap werkt het slechtst. Huyghebaert-Zouaghi et al (2022) deden een onderzoek naar de samenhang tussen leiderschapsgedrag, psychologische basisbehoeften van medewerkers en motivatie van medewerkers. Ze keken specifiek naar hoe de combinatie van de vervulling, frustratie en niet-vervulling van de psychologische basisbehoeften van medewerkers tezamen verschillende behoeften- en motivatieprofielen van medewerkers vormen. Zo kwamen ze er in het onderzoek achter dat er zes verschillende profielen van medewerkers te onderscheiden zijn, die stabiel zijn in de tijd. Dit onderzoek is een van de eerste in zijn soort, en geven aanleiding tot nader onderzoek naar onder andere de effecten van een onverschillige leiderschapsstijl.

Frustrerend, vervullend en onverschillig leiderschap, dat zijn de drie verschillende interpersoonlijke gedragingen van leidinggevenden die Huyghebaert-Zouaghi et al (2022) onderscheiden. De eerste twee zijn al vaak beschreven, maar de derde is een relatief nieuwe categorie binnen de zelfdeterminatietheorie.

ADHD vanuit SDT-perspectief is het onderwerp van een manuscript van Champ et al (2022). In dit manuscript presenteren de auteurs een perspectief op ADHD vanuit de zelfdeterminatietheorie. Vanuit dit perspectief pleiten ze voor een op groei gerichte benadering om mensen met ADHD te ondersteunen.

Meta-review van meta-analyses SDT is net verschenen en geschreven door Richard Ryan et al (2023). In hun meta-review namen de onderzoekers 60 meta-analyses mee, waarvan 58 gepubliceerd. Het grootste deel van deze artikelen is in de laatste 10 jaar verschenen. De review gaat in op het bewijs voor de zes minitheorieën binnen het theoretisch SDT-kader en op verschillende toepassingsgebieden.

Strenge docenten creëren onwillige leerlingen. Ze bereiken daarmee precies het tegenovergestelde van wat ze pogen te bereiken. In een nieuw onderzoeksartikel van Paulmann en Weinstein (2023) beschrijven zij het effect van de intonatie waarmee de docent iets zegt tegen leerlingen.

Dialoog: jij bent weer goed in andere dingen. Stel je bent mentor op een middelbare school en je bent in gesprek met een docent over de leerlingen in zijn klas. Jullie hebben het over hoe jullie de leerlingen kunnen ondersteunen in de dingen die ze lastig vinden. De docent vertelt je dat hij die leerlingen een beetje probeert te troosten, door te zeggen: ‘Het geeft niet dat je niet goed bent in het mijn vak, jij hebt weer aanleg voor andere dingen.’ Je vindt dit geen goede invalshoek van de docent en je wilt het niet onweersproken laten. Je ziet het als een kans om zijn overtuigingen ten positieve te beïnvloeden.

Welbevinden in Europa is onderzocht door Martela et al (2022). Subjectief welbevinden van de burgers heeft in de loop der tijd een steeds belangrijker plek ingenomen in beleidsontwikkeling van landen. Dus stellen we ons de vraag hoe het met het welbevinden van mensen in een samenleving gaat. Wat meet je om die vraag te kunnen beantwoorden? Wat mensen verdienen? Of mensen religieus zijn? Hoe gelukkig mensen zijn? Het onderzoek van Martela et al geeft richting aan wat relevante criteria zijn om mee te nemen in het onderzoek naar welbevinden van burgers.

Juist bij drukte is progressiegerichte reflectietijd nuttig. En juist bij drukte schiet dit er, als we niet uitkijken, als eerste bij in. We geven deze periode veel trainingen aan leidinggevenden, die willen leren om progressiegerichte gesprekken te voeren. Vanochtend zeiden een paar van hen: juist bij drukte is deze reflectietijd nuttig.

Schemerige motivatie is misschien een kwaliteit van motivatie die tussen de donkere en de lichte motivatiekwaliteit inzit. Dat suggereert Nikos Ntoumanis in een nieuw te verschijnen boek Advances in motivation science. Zijn hoofdstuk is getiteld The bright, dark, and dim light colors of motivation: Advances in conceptualization and measurement from a self-determination theory perspective.

Wetenschap van de gemotiveerde mens, een overzichtsartikel van Ryan, Deci, Vansteenkiste en Soenens, is verschenen in het journal Motivation Science. De onderzoekers waren gevraagd om voor een speciale editie te schrijven over de ‘erfenis’ van de zelfdeterminatietheorie. In 1971 werd de basis van de zelfdeterminatietheorie gelegd door Edward Deci, die erachter kwam dat beloning een ondermijnend effect kan hebben op intrinsieke motivatie.