Psychologisch (on-)veilige communicatiekenmerken. Hagelstein et al (2026) deden onderzoek naar psychologische veiligheid en communicatie in organisaties. Ze vroegen zich af welke communicatiesituaties ervoor zorgen dat medewerkers zich op de werkplek psychologisch veilig of onveilig voelen.

Leren baby’s emoties via gezichtsuitdrukkingen? Hoeman et al (2026) publiceerden een onderzoek naar hoe baby’s hun inzicht in emoties ontwikkelen. Dat onderzochten ze op een heel andere manier dan tot nu toe gebruikelijk was. Het onderzoek leidde tot interessante inzichten in de rol die gezichten van volwassenen spelen in de emotieherkenning door baby’s.

Progressiegericht cultureel narratief. Momenteel zijn wij bezig met het thema progressiegerichte microculturen in organisaties. Organisaties in allerlei verschillende sectoren hebben de progressiegerichte benadering omarmd en ervaren dat die benadering waardevol en interessant is om betekenisvolle progressie te boeken. In sommige van die organisaties is de progressiegerichte benadering een fundament van leidinggeven en begeleiden en samenwerken in de hele organisatie. In meer organisaties, echter, wordt de benadering gebuikt in teams, specifieke functies zoals leidinggevenden en in kleinere organisatieonderdelen. Een kenmerk van een progressiegerichte microcultuur is dat er dominante progressiegerichte narratieven aanwezig zijn.

De eerste indruk (thin slicing) is het onderwerp van onderzoek van Hickman et al (2026). Als we iemand voor het eerst ontmoeten hebben we binnen 90 seconden een idee over die persoon. We beoordelen bijvoorbeeld hoe warm de persoon overkomt, hoe competent en zelfs hoe moreel de persoon is. Daarbij hebben we in elk geval drie bronnen van informatie tot onze beschikking. De eerste is de non-verbale communicatie van de persoon. De tweede is de paraverbale communicatie, dus de manier waarop de persoon spreekt. En de derde is de verbale communicatie, dus wat de persoon daadwerkelijk aan woorden zegt.

Authentieke progressiegerichte innerlijke spraak. Mensen zijn vrij goed in het herkennen van authenticiteit in andere mensen. Of de ander meent wat hij zegt. Of de ander oprecht is. Of de ander een oordeel heeft en zo ja, of dat oordeel positief of negatief is. We weten soms niet eens hoe het komt dat we weten of onze gesprekspartner authentiek is. Want we pikken onbewust zoveel signalen op dat we wel kunnen aangeven of onze gesprekspartner authentiek is, maar niet altijd kunnen aangeven hoe we dat weten.