Kritiek vermomd als vraag. Rob is de leidinggevende van Ger. Ger heeft net een meeting met externe toeleveranciers voorgezeten en dat liep niet lekker. Ger was regelmatig de grip op de interacties kwijt en het overleg was chaotisch. Ook duurde het een half uur langer dan afgesproken en waren er geen duidelijke vervolgafspraken uitgekomen. Rob en Ger lopen samen terug naar hun werkplekken en Rob heeft inwendig kritiek op Gers slechte aanpak. Maar Rob heeft geleerd dat hij vragen moet stellen. Daarom opent hij het gesprek met de vraag:

Uitingen die stagneren. Hoewel de meeste mensen niet de bedoeling hebben om zichzelf of anderen de put in te praten, komen stagnerende uitingen voor voor. Natuurlijk speelt onze negativiteitsbias hierin een rol. We zijn geneigd om negatieve informatie sneller op te merken dan positieve, er sterker door geraakt te worden en deze informatie beter te onthouden dan positieve. Geen wonder dat stagnerende uitingen makkelijk over onze lippen komen.

C’est le ton qui fait la musique. Vrijders et al onderzochten hoe de toon waarop iets gezegd wordt ervaren door kleuters en volwassenen. Ze maakten daarbij onderscheid tussen een toon van autonomieondersteuning en een toon van controle. Hoe ervaren mensen een controlerende toon, hoe bereid zijn ze tot samenwerking en hoe dichtbij voelen ze zich dan bij de spreker? En wat is het verschil met een autonomieondersteunende toon?

De illusie van moreel verval. In Nature is een onderzoeksartikel gepubliceerd van Mastroiann en Gilbert, waarin bewijs wordt geleverd voor de illusie van moreel verval.

Ontwerpcriteria progressiegericht trainen. De oefeningen in een progressiegerichte training benutten een aantal belangrijke ontwerpprincipes die ervoor zorgen dat deelnemers optimaal leren en hun kennis en vaardigheden kunnen ontwikkelen. In dit artikel beschrijf ik een aantal van deze principes en geef ik voorbeelden van hoe ze toegepast kunnen worden.

Ik vind dat ik iemand help als ik hem de waarheid zeg! De waarheid is in dit geval een negatief oordeel over de ander, vanuit je eigen perspectief gezien. In onze training Progressiegericht Trainen oefenen we met progressiegericht reageren op dit soort lastige uitingen. We doen dat via de werkvorm van contrasterend leren. Dat betekent dat we niet alleen kijken naar een progressiegerichte reactie, maar ook naar niet-progressiegerichte reacties. Zo leren deelnemers de contrasten beter herkennen en ontstaat een dieper begrip van de verschillen tussen effectieve en niet-effectieve manieren van reageren.

Onderstromen zijn gedefinieerd als stromingen dieper in het water of het verloop van iemands diepere gevoelens. Het verschil tussen die eerste en tweede definitie is dat de eerste objectief waarneembaar is, een fysisch verschijnsel, terwijl de tweede niet objectief waarneembaar is en berust op een ervaring. Met het introduceren van het begrip onderstroom in bijvoorbeeld teams lopen we het risico om een werkelijkheid te creëren die leidt tot stagnatie en regressie in plaats van progressie.

Een mooiere ‘C’… Gisteren was dag 3 van een van onze trainingsreeksen progressiegericht coachen in een heel klein groepje. De deelnemers startten de dag met een wandelgesprekje over bereikte progressie. ‘Welke (kleine) progressie heb je de afgelopen periode bereikt in iets dat belangrijk voor je is?’ Na de wandeling vertelde een van de deelneemsters, Arianne Laroo, een schoolopleider en geschiedenisdocent, het volgende inspirerende voorbeeld.

Vier voordelen van focus op bereikte progressie. Heb jij dat ook weleens, dat je de hele dag druk bezig bent en aan het einde van de dag het gevoel hebt dat je niks bent opgeschoten? De meeste mensen kennen dit wel. Een dergelijk gevoel roept al snel een statische mindset bij je op: het idee dat verbetering in deze situatie niet mogelijk is en dat je vastzit. Je werkt heel hard, maar komt niet vooruit.

Was het nuttig of wat was nuttig? Laatst vroeg een interne trainer progressiegericht werken me feedback over een progressiesessie die zij gaat geven in haar organisatie. Ze had een hele goede progressiegerichte structuur bedacht voor haar online trainingssessie en wilde graag op microniveau feedback van me. Naar aanleiding daarvan hadden we het over de nuttigheidsvraag aan het einde van een sessie.