Progressieverwachting. Als een medewerker gedrag laat zien dat niet de bedoeling is (grensoverschrijdend, schadelijk gedrag) of als de medewerker gedrag niet laat zien dat wel de bedoeling is, dan kan sturen aan de orde zijn. Het formuleren van de progressieverwachting is een kernonderdeel van progressiegericht sturen.
| Trainingen Progressiegericht Werken |
Hoe we ons verhaal vertellen aan onszelf en anderen is sterk gerelateerd aan ons welbevinden. Het perspectief waarvanuit we ons verhaal over onszelf formuleren, geeft richting aan ons gedrag. Wilson beschrijft wat voor soort perspectieven ons gelukkig maken. Er zijn drie sleutelingrediënten voor een narratief van welbevinden: betekenis, hoop en bedoeling.
Klik hier om meer te lezen
Deze week vroeg iemand me over de publicaties van Dan Pink en wat mijn mening daarover is. Hieronder zet ik een paar dingen op een rij, ten aanzien van Dan Pinks terminologie en de gehanteerde termen en definities in de zelfdeterminatietheorie.
De laatste tijd kwam ik meerdere voorbeelden tegen die me deden denken aan het principe van ‘don’t ask, can’t tell’.
Slachtoffers beschuldigen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor het onheil dat ze is aangedaan, is een bekend psychologisch verschijnsel. Dat fenomeen treedt op bij slachtoffers van verkrachting, inbraak, overval, terroristische aanslagen, pesten, maar ook bij kleiner onheil, zoals het in een Hoax trappen. Iemand die is verkracht, is overvallen, satirische afbeeldingen heeft gepubliceerd van Mohammed en daarom is vermoord of in een hoaxvalkuil is getrapt, is er zelf schuldig aan, is de gedachte achter victim blaming.Klik hier om meer te lezen
De zelfdeterminatietheorie is een theorie over motivatie en menselijk welbevinden. Ed Deci en Richard Ryan stonden aan de wieg van dit onderzoeksdomein en anno 2016 zijn er daarbinnen honderden en honderden studies gedaan.Klik hier om meer te lezen
Snel inschatten hoe geïnteresseerd iemand is in seks komt veel voor in sociale situaties. In een studie van Treat et al werd aan de hand van foto’s van vrouwen gekeken hoe mannen de inschatting maken of een vrouw interesse heeft in seks. Daarnaast werd een manier getest om die inschatting van mannen accurater te maken. Hoewel een foute inschatting van de seksuele interesse van een vrouw op een bepaald moment vaak op zijn hoogst leidt tot sociaal ongemakkelijke toestanden (de vrouw heeft wel interesse, maar de man pikt het niet op of de vrouw heeft geen interesse en de man denkt van wel en trekt zich snel terug zodra hij in de gaten heeft dat hij het mis heeft), komt seksueel agressief gedrag helaas ook veel voor.
De onderzoekers ontdekten dat naast de emotionele cues van de vrouw (veel interesse of helemaal geen interesse in seks en alles daartussen in), mannen de neiging hebben om ook andere (niet relevante) cues mee te nemen, zoals de omgeving waar de vrouw is (een bar of een kantoorhal) en de kleding die de vrouw draagt en hoe aantrekkelijk de vrouw is. Deze laatste drie cues zeggen niets over hoeveel interesse de vrouw op een bepaald moment heeft in seks met een specifieke man.
Mannen die rape-myth overtuigingen hebben (ze vraagt erom met zo’n kort rokje), blijken gevoeliger te zijn voor de laatste drie genoemde cues. Trump is een stuitend voorbeeld van iemand die de fout maakt dat, omdat een vrouw aantrekkelijk is, zij ook wel seksueel geïnteresseerd zal zijn (en dan ook nog specifiek in hem).
Het bleek echter mogelijk om die foute interpretaties te verbeteren door de mannen eerst te vragen een inschatting te maken van het interesseniveau van de vrouw op een foto en direct daarna feedback te geven omtrent het daadwerkelijke interesseniveau van die vrouw. Hun inschattingen werden daardoor veel accurater. Omdat de huidige antiverkrachtingsprogramma’s op de campussen in USA bar slecht werken, hopen de onderzoekers dat deze directe feedbackaanpak ingezet gaat worden.
Hoewel mensen wel weten dat het verstandig is om voldoende groente en fruit te eten, doen velen het niet. Hetzelfde geldt voor sporten, weinig alcohol drinken, medicijnen slikken, oefeningen doen en ga zo maar door.
Hoe zou het komen dat mensen in sommige onderdrukkende contexten toch zeggen dat ze er helemaal achter staan om in die context te zitten? Eerstejaarsstudenten bijvoorbeeld, die in een ontgroeningsprogramma zitten, dingen moeten doen en ondergaan die onderdrukkend zijn en soms zelfs mensonterend, en toch zelf rapporteren dat ze helemaal achter die ontgroening staan. Twee experimentele onderzoeken zijn in dit licht interessant.Klik hier om meer te lezen
Deliberate practice is een specifieke manier van oefenen, die ten grondslag ligt aan toppresteren. Maar hoe behoudt je je autonome motivatie tijdens deliberate practice, als je dus steeds oefent wat je nog niet makkelijk afgaat?