Autonomieondersteuning bij mensen met beperkingen kan intuïtief verworpen worden als te moeilijk en niet mogelijk. Leerproblemen, sociaal-emotionele problemen en verstandelijke beperkingen lijken op gespannen voet te staan met autonoom functioneren. Nu is autonoom functioneren niet hetzelfde als onafhankelijk functioneren, maar problematisch gedrag kan worden gezien als aanleiding om de controle over te gaan nemen, te gaan straffen, belonen of psychologische druk te gaan inzetten.

Mijn deur staat op een kier… Stel dat een teamlid dit tijdens een teamsessie zegt, hoe kun je dan progressiegericht reageren? Afgelopen week op de vijfde dag van de training progressiegericht coachen sprak ik met de deelnemers hierover. Een paar gedachten die de revue passeerden zijn het waard om even te noemen.

Kritische evaluatie van mindfulness en tevens een agenda voor de toekomst ervan, dat biedt het artikel van Van Dam et al. Voor 2005 was er weinig aandacht voor mindfulness, maar die aandacht is sinds dat jaar in rap tempo toegenomen. Zowel wetenschappelijke artikelen (van rond de 400 in 2005 naar meer dan 1100 in 2011) als nieuwsmedia artikelen (van rond 5000 in 2005 naar meer dan 32000 in 2015). Mindfulness wordt niet alleen een therapeutische context benut, maar ook breed ingevoerd in organisaties en in onderwijsinstellingen.

Twee progressiegerichte interventies die een sterke combinatie vormen zijn normaliseren en een positieve verwachting creëren. Als mensen een probleem hebben, kunnen ze denken dat er iets mis is met hen. Ze hebben een probleem, maar daarnaast hebben ze een probleem met het feit dat ze een probleem hebben. Ze gaan zichzelf bijvoorbeeld zien als ziek of defect. Of ze gaan de context waarin ze functioneren ervaren als ziek of defect. Er is iets mis met mij. Door zo naar de situatie of jezelf te kijken wordt het probleem zwaarder en krijg je er een tweede probleem bij. Naast het lastige probleem is het feit dat je het probleem hebt ook nog eens een teken van zwakte of ziekte.

Klik hier om meer te lezen

Wanneer je het perspectief van je gesprekspartner goed begrijpt en die persoon merkt dat jij hem goed begrijpt heeft dat allerlei voordelen voor jullie allebei (zie ook hier en hier). In progressiegerichte gespreksvoering streven we ernaar dat onze gesprekspartner kan ervaren dat wij hem oprecht begrijpen, zodat hij kan zeggen: ‘Ja, precies mijn perspectief!’

Veel onderzoek naar perspectief nemen is gedaan vanuit het oogpunt van de perspectiefnemer (zie hier). Maar wat zijn de effecten op degene wiens perspectief wordt genomen? Wat gebeurt er met mij wanneer ik merk dat je mijn perspectief probeert te nemen? Hoe ervaar ik dat en hoe vertaalt mijn ervaring zich in mijn gedrag? En maakt het nog iets uit of de perspectiefnemer mijn perspectief accuraat heeft begrepen of is het al voldoende wanneer hij moeite doet om mijn perspectief te begrijpen?

Sterk opgezet SDT-onderzoek naar motivatie in 7 talen en 9 landen geeft concrete handvatten voor internationale organisaties die te maken hebben met verschillende culturen.

In een progressiegericht intakegesprek maakt de professional gebruik van een aantal specifieke progressiegerichte interventies en principes.

Vorige week postte ik een oefengesprek progressiegericht sturen, dat je hier kunt vinden. Het is een vorm van deliberate practice om eerst de progressiegerichte interventies van de leidinggevende zelf te bedenken en daarna te vergelijken met wat de progressiegerichte leidinggevende in de onderstaande dialoog zegt.

Klik hier om meer te lezen

Hoewel perfectionisme snel een beeld oproept van stress en spanning, hoeft een perfectionistische instelling helemaal niet slecht te zijn voor de persoon. Hewitt vond dat er onderscheid gemaakt moet worden tussen perfectionisme dat vanuit de persoon zelf komt en perfectionisme dat door de sociale omgeving wordt opgelegd. Stoeber vond dat er daarnaast een belangrijk onderscheid is tussen perfectionistisch streven en perfectionistische angst en ongerustheid.