Cijfers of opmerkingen? Dat is kort samengevat het onderwerp van een meta-analyse van Koenka et al. De onderzoekers bestudeerden het effect van cijfers, opmerkingen of geen feedback op de schoolprestaties en de motivatie van leerlingen in het primair en secundair onderwijs.

Vorige week postte ik een oefengesprek progressiegericht sturen, dat je hier kunt vinden. Het is een vorm van deliberate practice om eerst de progressiegerichte interventies van de leidinggevende zelf te bedenken en daarna te vergelijken met wat de progressiegerichte leidinggevende in de onderstaande dialoog zegt.

Klik hier om meer te lezen

In onze training progressiegericht leidinggeven zeiden de deelnemers dat ze het zo leerzaam vonden om te oefenen met progressiegerichte stuurinterventies. Een manier om daarmee te oefenen is het lezen van dialogen, het analyseren ervan en het zelf bedenken van formuleringen in uitgeschreven dialogen.

Klik hier om meer te lezen

In dit stukje schreef ik over mijn twijfels bij het idee om geluk als prioriteit te zien in je individuele leven en op maatschappelijk niveau. En in dit stukje schreef ik over de problemen met het definiëren van geluk. Nu schrijf ik over de problemen met het meten van geluk.Klik hier om meer te lezen

Op wie heeft een groeimindsetcultuur een positieve uitwerking? In vier studies keken de onderzoekers Wallace et al (2023) naar de mindsetcultuur in een organisatie en de ervaring van medewerkers of ze er thuis horen en of ze er thuis zouden willen horen (de interesse van medewerkers zich om bij de organisatie aan te sluiten). Naast individuele mindsets bestaat er ook zoiets als een mindsetcultuur. Individuen hebben hun eigen persoonlijke mindsets, ze kunnen op het mindsetcontinuum meer richting een statische mindset neigen of meer richting een groeimindset neigen. En organisaties kunnen in hun uitingen ook meer statisch of meer groeiboodschappen uitdragen; de mindsetcultuur.

Het belang van actief leren in het tijdperk van grote taalmodellen. Di Paolo et al (2024) brengen in dit artikel de werking van ons voorspellende brein, grote taalmodellen (LLM’s) en Montessori onderwijs bij elkaar, om zo het belang van actief leren in het tijdperk van LLM’s te onderbouwen.

Suzanne O’Sullivan, een neuroloog en huisarts, schreef het boek ‘The age of diagnosis’. Met dit boek beoogt ze de manier van denken over diagnoses te voeden en te veranderen. De drie termen die kernbegrippen vormen in haar boek zijn onderdiagnose, overdiagnose en overbehandeling/overmedicalisering. Onderdiagnose betekent dat mensen met ziektes kampen die niet worden onderkend. Overdiagnose betekent dat mensen een diagnose krijgen die meer kwaad doet dan goed. Overbehandeling/ overmedicalisering betekent dat mensen behandeld worden voor iets dat niet behandeld hoeft te worden.

Tegenmaatregelen tegen briljantie-overtuigingen. Bauer et al (2026) publiceerden een artikel waarin ze het Briljant-Belonging-model introduceren, het ‘briljantie-erbijhoren-model’. Een bijzonder interessant model, waarin kennis vanuit verschillende psychologische onderzoeksgebieden bij elkaar komen. Daarnaast biedt het artikel overtuigende inzichten over wat al dan niet kan werken om tegenmaatregelen te nemen tegen cultureel-ingebedde overtuigingen over briljantie, die negatief uitwerken voor grote groepen mensen.

Belast kinderen niet met je eigen statische mindset. Muradoglu et al (2025) onderzochten mindsetovertuigingen onder jonge kinderen, in de leeftijd van 5 tot 13. Er wordt soms gedacht dat jonge kinderen geen mindsetovertuigingen hebben en dat gedachten over aanleg en inspanning voor hen nog te abstract zouden zijn. De huidige studie onderzocht daarom de overtuigingen van jonge kinderen over intellectuele bekwaamheid. De onderzoekers betrokken vijf verschillende overtuigingen en constructen in hun onderzoek.

Hoe lossen jullie dit op? Het kan moeilijk zijn om op je werk te erkennen dat er iets is mislukt. Dat je je doel niet hebt bereikt, dat er iets niet goed is gelopen. Zeker als je je (deels) verantwoordelijk voelt voor de mislukking kiezen mensen er vaak voor om hun fouten voor zich te houden en er geen aandacht op te richten. Maar omdat veel mensen dit doen, draagt dit bij aan de mislukkingskloof, waarover dit artikel gaat.