Skip to content

De pleasure paradox

Wilson et al hadden de hypthese dat als een leuke gebeurtenis een beetje mysterieus blijft en onzeker is waarom die gebeurtenis plaatsvond, dit het plezier verlengt. In drie experimenten ervoeren mensen een plezierige gebeurtenis (ze kregen bijvoorbeeld een onverwacht cadeautje, met een kaartje erbij waarbij een tekst stond). In de ene conditie werd onzekerheid gecreëerd (de tekst op het kaartje was vaag en gaf geen verklaring voor het krijgen van het cadeautje) en in de andere conditie werd zekerheid gecreëerd (de tekst op het kaartje maakte duidelijk waarom het cadeautje was gegeven). Zoals de onderzoekers al verwachtten, duurde de goede stemming die mensen ervoeren vanwege dat onverwachte cadeautje langer als mensen niet goed konden begrijpen waarom ze het cadeautje kregen. Door niet precies te begrijpen waarom je iets goeds is overkomen, blijft de leuke gebeurtenis iets magisch houden, waardoor je goede bui langer duurt. Als je een logische verklaring hebt voor een leuke gebeurtenis is de magie er wat van af en duurt het plezierige gevoel korter. De pleasure paradox, wordt dit effect genoemd.

Wilson beschrijft in zijn boek Re-direct ook dat het bijhouden van dankbaarheidsdagboeken, waarin mensen beschrijven waar ze gelukkig over zijn en waarom, geen onverdeeld positieve effecten blijkt te hebben voor mensen. Hij verklaart dit ook met de pleasure paradox. Het beschrijven van je dankbaarheid haalt iets van de magie van je geluk weg.

Deze week zei iemand dat het praten over een "sprankelend moment" heel erg leuk was en positieve emoties opwekte en dat het daarna reflecteren op hoe het was om over een sprankelend moment te praten niet datzelfde enthousiasme tot gevolg had. Ik denk dat de pleasure paradox hier mee te maken heeft. Het praten over een sprankelend moment maakt je enthousiast en blij, het analyseren hoe het is om over iets te praten dat goed ging brengt je in een analytische modus en haalt iets van de magie weg. Maar dat is mijns inziens geen teken dat er iets mis is met dit soort reflecties. Het analyseren van bijvoorbeeld eerdere successen heeft immers niet tot doel om gelukkig te worden. Het analyseren van eerdere successen heeft tot doel om je bewust te worden van wat werkt, zodat je leert van succes in het verleden en kan benutten wat werkt in de toekomst. Geluk is bij progressiegerichte werken geen doel, maar vaak een gevolg van het boeken van progressie. Geluk is dan een soort prettig bijverschijnsel dat ontstaat als je je inspant om je doelen te bereiken en je doet wat werkt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *