Skip to content

Blog

2

Een bekend leermodel loopt door vier stadia.

Onbewust onbekwaam

Het eerste stadium is een onbewust onbekwaam niveau. Dit is het niveau waarop je niet weet dat je iets niet weet en kunt. Dit is het niveau waarop mensen zichzelf snel kunnen overschatten, omdat ze geen overzicht hebben over het domein en dus niet weten wat er allemaal te weten en kunnen valt. Zie ook hier voor het Dunning-Kruger-effect.

Bewust onbekwaam

Het tweede stadium is het bewust onbekwame niveau. Op dit niveau heb je progressie geboekt ten opzichte van het onbewust onbekwame niveau, want nu heb je meer zicht op alles wat er te weten en kunnen valt en realiseer je je dus ook wat je zelf nog niet weet en kunt. Op dit niveau is positieve feedback heel belangrijk om de bereidheid te hebben om door te gaan met leren. Zie ook hier voor de betekenis van feedback, een motivationeel perspectief.

Bewust bekwaam

Het derde stadium is het bewust bekwame stadium. We zijn nu in staat om iets goed te doen en we hebben ook de kennis ter beschikking. Het vergt concentratie en inspanning om de vaardigheid en kennis correct toe te passen. In dit stadium staan we meer open voor feedback ten aanzien van wat we nog fout doen en als we de vaardigheid echt belangrijk en interessant vinden gaan we plezier beleven aan deliberate practice.

Onbewust bekwaam

Het vierde stadium is het onbewust bekwame stadium, waar we de vaardigheid en de kennis ons zo eigen hebben gemaakt dat we er niet meer bij na hoeven te denken. We hebben de vaardigheid geautomatiseerd en kunnen moeiteloos onze vaardigheid uitvoeren en kennis benutten wanneer het van pas komt. Dit is ook het niveau waarop we niet automatisch beter worden, omdat we niet meer bewust aan het leren zijn. Willen we op dit niveau blijven of willen we ons verder beteren, dan moeten we weer bewust in onze leerzone stappen en gaan oefenen wat we nog moeilijk vinden.

Reflectief bekwaam

Er is nog een vijfde stadium en dat is het stadium van reflectieve bekwaamheid. In dit stadium zijn we niet alleen in staat om de vaardigheid moeiteloos en zonder er bewust bij na te hoeven denken uit te voeren, maar kunnen we ook onder woorden brengen hoe we die vaardigheid hebben geleerd, hoe de deelaspecten met elkaar samenhangen, hoe we de vaardigheid kunnen leren aan iemand anders en hoe effectief we zijn in het onderwijzen van anderen in het verwerven van de vaardigheid. Dit is het niveau dat trainers en docenten moeten bereiken willen ze effectief kunnen reageren op hun studenten en leerlingen.

Training progressiegericht werken met groepen

 

Progressie kan allerlei verschijningsvormen aannemen. Trainers en docenten zijn soms geneigd om alleen de lineaire progressie van hun studenten waar te nemen en te waarderen, maar andere vormen van progressie zijn evenzeer motiverend en belangrijk.

Verschijningsvormen van progressie

...continue reading "Reflectie op progressie"

Muziekdocenten geven regelmatig les op een manier die Paul Harris noemt: reacting-to-mistakes-teaching. Het is een manier van lesgeven waarin de leerling een stukje speelt of een techniek uitvoert en de docent reageert wanneer er een fout wordt gemaakt, om die fout vervolgens te verbeteren. Het voortdurend gecorrigeerd worden roept stress op in zowel de docent als de leerling. De voorbeelden die Harris beschrijft zijn kinderen die een muziekinstrument leren bespelen of leren zingen.

...continue reading "Simultaan leren"

Intrinsieke motivatie en geïnternaliseerde extrinsieke motivatie zijn beide van hoge kwaliteit en er is sprake van een boeiend samenspel tussen die vormen van motivatie. ...continue reading "Het samenspel tussen geïnternaliseerde en intrinsieke motivatie"

Iedereen moet wel eens iets doen, dat hij niet zo leuk of interessant vindt. Dat begint al van jongs af aan. Het kind wil liever spelen, omdat dat leuk is, maar moet zijn kleren aan, omdat de school zo meteen begint. Als we ouder worden, is dat niet anders.

De cliëntbegeleider gaat liever een spelletje doen met de bewoner, maar moet het registratiesysteem invullen, zodat de volgende dienst goed geïnformeerd kan starten. De zijinstromer wil liever voor de klas staan, maar moet naar de opleiding om zijn lesbevoegdheid te halen, omdat hij zonder lesbevoegdheid in de toekomst geen les meer mag geven. ...continue reading "Zelfsturing: stel jezelf de stuurvraag"

De Roslings pleiten ervoor om kritisch denkvermogen te onderwijzen op scholen, zodat er geen enkele generatie meer opgroeit in onwetendheid. Hier vatte ik samen welke tien instincten volgens de Roslings leidt tot een verkeerd beeld van de staat van de wereld. Concreet vinden zij dat we kinderen moeten leren: ...continue reading "Het behoeden van de volgende generatie voor onwetendheid"

De Roslings (Hans, Osla en Anna) hebben een boek geschreven getiteld Factfulness, ten reasons we’re wrong about the world and why things are better than you think.

De tien redenen waarom we het fout hebben als we denken over de staat van de wereld en waarom de dingen beter zijn dan we denken zijn: ...continue reading "Factfulness"

Jo Boaler heeft in april 2018 een artikel gepubliceerd over een groeimindset-onderzoek dat ze uitvoerde. Deze studie kenmerkte zich doordat de interventie werd toegediend via een gratis online cursus, de interventie specifiek gericht was op het stimuleren van een groeimindset bij studenten omtrent wiskunde en in de studie werd gecontroleerd voor de invloed van de wiskunde docent. Er namen meer dan 1000 studenten deel, iets minder dan de helft in de experimentele groep en de rest in de controle groep, er waren 14 wiskunde docenten betrokken en 10 middelbare scholen in vier districten in California. ...continue reading "Online groeimindsetinterventie leidt tot betere wiskunde prestaties"

In het boek van Pennebaker Opening up by writing it down, wijdt hij een hoofdstuk aan de rol van expressief schrijven in leerprocessen en in de educatieve context. Hier en hier kun je meer lezen over expressief schrijven en het onderzoek van Pennebaker. ...continue reading "Schrijven als een onderwijstool"

Wanneer je iets naars hebt meegemaakt of je hebt last van een probleem, kan het heel prettig zijn om erover te praten met vrienden of met professionele hulpverleners. Maar wat je ook kunt doen is schrijven zonder de intentie te hebben het met iemand te delen. In het recentste boek van Pennebaker kwam ik een paar mooie alinea’s tegen die dit onderwerp adressen: de effectiviteit van praten met anderen en de effectiviteit van expressief schrijven voor jezelf. ...continue reading "Schrijven of praten?"